شرف المکان بالمکین، این ضرب المثل برای ما خیلی معنا پیدا می کند وقتی می خواهیم از فرزند دلاور خراسان جنوبی، از محمود کاوه سخن بگوییم.
از شجره طیبه ای که ریشه در این خاک داشت و سرشاخه هایش در افلاک نفس به نفس ملائک می داد. از مردی که معنای تام و تمام مردانگی شد تا وقتی می خواهیم یک "مرد تمام" را تعریف کنیم، اگر نه خود او، عکس او را نشان دهیم و نام او را به میان بیاوریم تا فرزندان ما بدانند میدان از اسوه های خدایی و بزرگ خالی نیست که بخواهند برای یافتن مرد میدان ، نگاه به سرزمین های دور و کور و قهرمانان بدلی داشته باشند. خراسان جنوبی و ایران عزیز قهرمانان پهلوانی دارد که آدمی باید با شناخت آن ، تمرین بزرگی کند و آنان را درس واجب التعلیم خویش بداند.
قهرمانانی چون سرلشکر شهید سپاه آخرالزمانی خدا، محمود کاوه که تا بود، دشمن از هراس نامش برخود می لرزید و چون هست، دشمنان باز هم از تکرار تجربه کاوه شدن فرزندان این مرز و بوم برخود می لرزند و چون می ماند باید زلزله مدام را در ارکان باطل خود داشته باشند و این حقیقتی است که با شهادت مردان بزرگ به واقعیت هم تبدیل می شود و حتی دشمن هم این را درک می کند منتهی گاه خود ما از فهم آن عاجز می مانیم و به فراموشی دچار می شویم.
تازه اگر هم بادی در اوراق تقویم بپیچد و یادشان را برای مان به ارمغان آورد باز در اندازه یک یادگاری از گذشته نگاه می کنیم و به افسوس ، نفسی برمی کشیم و آهی سر می دهیم و تمام. برخی مان اگر اهل گفتن باشند ، داستانی روایت خواهند کرد و باز تمام.
 دفتر خاطرات را دوباره، فراموشی از دست ما خواهد گرفت و به پستوی غفلت خواهد برد تا دوباره روزهایمان نه تنها با درس گرفتن از شهدا، نو نشود که بر همان مدار کهنه غفلت ، زنگار بی خبری هم بگیرد حال آنکه ما همواره محتاج یادآوری هستیم و بازخوانی سلوک و سبک زندگی شهدایی که راه جاودانگی را نشان می دهند و خود ، تضمین سعادت یک ملت و چراغ راه یک تاریخند.
 این اصلا خوب نیست که ما الگوهای خوبی مثل کاوه داشته باشیم اما دفتر ذهن فرزندان مان را  قهرمانان پوشالی تخیلی بیگانه امضا می کشیده باشند و این خط کج هم برای بچه های سرزمین غیرت، سند تشخص حساب شود. من خیلی دلخور می شوم وقتی ما کاوه را داریم، ناصری را داریم، رحیمی را داریم، فاضل و شهاب را داریم، آن وقت کاسه گدایی الگو را برخی ها جلوی بیگانه دراز می کنند.
به جایی و کسی برنخورد اما من معتقدم ما حتی در استان، باید با نوسازی تمدن در تراز انقلاب اسلامی، بار اصلی را به دوش توانمند شهدایی چون کاوه بگذاریم و باور کنیم اینان را توان و غیرتی است که بار را به زمین نمی گذارند و ما را در برهوت پرفریب جهان رها نمی کنند.  ما با بازگشت به رسم شهدا، درهای فردا را به روی خود گشوده خواهیم دید و استان خود را و کشور خود را به شرافتی خواهیم رساند که در باز تعریف ضرب المثل، شرف المکین بالمکان هم معنای درست داشته باشد.