نامِ شهید که به میان می آید، قلم ها به احترام برمی خیزد. قدم ها هم باید به احترام برخیزند و همه شهر باید بشود قائم به حرمتِ شهید.
حق هم همین است که به احترام بایستیم کسانی را که جان دادند تا پرچم ایران عزیز در ایستادگی مدام، اهتزاز همیشه را تجربه کند و به ملتی، انگیزه برخاستن و ایستادن پای خواسته های خود بدهد. نامِ شهید برای ما بسان اذان است که قیام را در رگ های زندگی جاری می کند و ما را به مسجد می کشاند که همه نمازها را به سوی قبله می برد.ما در شکوه این نام، رمز بندگی و سلطنت را یافته ایم، بنابراین به قاعده «نفی سبیل» با سلطه هر چه باطل است، می ستیزیم و جهاد را معنایی نو به نو می بخشیم. او خود نیز چنین بود؛ مجاهدی که سلطه بیگانه را نه بر خاکی ایران، تاب می آورد و نه بر سرنوشت حتی یک شهروندِ ایرانی.او رفت تا ما بمانیم و راهی که تا همیشه باز است به سمت افق تعالی و پیشرفت. همه حرف این است که نام و یاد شهید را زنده باید داشت که به فرموده رهبر انقلاب ادامه شهادت است به این عبارت که؛ امروز زنده نگه داشتن نام و یاد شهدا، کمتر از شهادت نیست.
امری چنین هم اقتضا می کند، نگاه به شهید و شهادت، فقط تاریخی نباشد بلکه به مرامی تبدیل و در عینیت جامعه جاری شود به گونه ای که هر شهروند، در باور و رفتار خود، حضور یک شهید را احساس کند.
من معتقدم که فرصت برگزاری کنگره شهدا را باید به یک جریان سازی ماندگار تبدیل کنیم.
 از حرکت های نمادین شروع کنیم و به نهادینه سازی سبک زندگیِ شهدا در رفتارها ارتقا بخشیم. در جریان سازی و رفتار مناسکی، می توانیم با نصب عکس شهدای خانواده روی شیشه خودروهایمان، نگاه همگان را به این جریان مقدس، جلب کنیم. در گام دوم، آنانی که خاطراتی از شهدا دارند، به ویژه پدرها و مادرها، بیایند و برای نوه های خود و دیگر اهالی نسل نو، از سلوک شهدا بگویند.گام بعدی را هم خود ما برداریم و سعی کنیم یک شهید را برای خود، متناسب با حوزه فعالیت، به عنوان الگوی رفتاری انتخاب کنیم و این را هم به زبان و عمل، اعلام کنیم تا رابطه برادری ما با آن شهید، وثیق تر شود. این همانندی، هم رفتار ما را اصلاح می کند و هم معنای تام و تمام احیای امر شهادت و زنده نگه داشتن نام و یاد شهداست.