غلامرضا بنی اسدی
حکایت اربعین امسال، ویژه تر از هر سال است حتی سالی که داعش، پرچم سیاه خود را در بسیاری از مناطق عراق افراشته بود. امروز آن پرچم نفرین شده نیست و از سفاکان سیاه پوش هم اثری نمانده است اما حوادث دیگری اتفاق افتاد که دل را می آزارد. همین هم بر ویژگی اربعین امسال افزود و حضور تمام قد باورمندان سید الشهدا (ع) را، ضرورتی مضاعف بخشید. پارسال با شعار و پرچم «حب الحسین یجمعنا» به میدان آمدیم و امسال اما شعارمان، شرح باوری است که به «حی بودن» امام داریم و خود را در میدانی می بینیم که نه حب حسین (ع) که خود مولا ما را فراخوانده است. زیبا و دقیق است شعار به شعور غنی شده امسال که؛ «حسین یجمعنا». خود مولاست که ما را جمع کرده است و خود اوست که جلودار است و خود اوست که امسال با بی شمار سرباز به کربلا می رود و این بانگ از عالم و آدم برمی خیزد که؛ هر که دارد هوس کربُبلا بسم ا... و راستی هم بسم ا... باید گفت اربعین امسال را با این نگاه که راهیان اربعینی کربلا، نه همه لشکر که فقط مقدمه الجیش، جنود خدایند و اصل لشکر اگر چه آماده است اما در قرارگاه خود که همه کشورهاست، مستقرند و با ایفای نقشی متفاوت با اربعین کربلا گره می خورند. این را دنیا خوب می داند و خوب هم می فهمد که به اعجاز نام حسین (ع)، همه بن بست ها شکسته و همه راه ها به سوی پیروزی باز می شود. من بر این باورم که ما چون خود را با حسین (ع) تعریف می کنیم در شمار لشکر اوییم چه در بین الحرمین، به سلام و صلوات برخیزیم و چه در هر جای عالم، به اربعین خوانی بنشینیم. زیارت «از بعید» اگر چه درباره رسول خدا (ص) تحریر شده است اما آزادگان مکتب رسالت برای همه معصومان می توانند از راه دور خود را به نزدیک برسانند که در ساحت معرفت، دوری و نزدیکی به خویشاوندی و سنخیت است نه به دوری و نزدیکی جغرافیایی. باری، کربلاییان را شهدی شکرین در کام می شود در حرم حسین (ع) ولی ما جاماندگان که همه جا را حریم حجت خدا می دانیم هم در این شیرین کامی، قسمتی است که خدای حسین (ع)، مقرر فرموده است.