نگاه تقویمی نداشته ام هرگز. این را بارها هم گفته ام اما برگ های تقویم را پیام های یادآور می دانم تا ما را به بایستگی هایی توجه دهد که شاید از قلم حافظه بیفتد و یادها را فرصت پرداختن به آن یادگارهای زندگی ساز از بین برود والا درس آموزی از انسان های به مثابه مکتب، را تکلیف همیشگی می دانم برای انسان که می خواهد در مدار تعالی، گام های خود را به پیش تنظیم کند. با این نگاه باور دارم که جناب علی اکبر(ع) باید همیشه مورد مطالعه و عمل نسل نو قرار گیرد و مناسبت تقویمی 11 شعبان، هم به عنوان "یاد آور" باید مورد توجه قرار گیرد و مهم تر از آن این که، بسانِ "سالِ معرفتی" برای ما تعریف شود تا در هر سالگردان، ما را به سطحی بالاتر از آن که هستیم برساند. در مدرسه معرفتی جناب علی اکبر(ع) باید بهتر شدن مدام را آموخت. جایگاه خود را در نهاد خانواده شناخت. نسبت خود را با جامعه تعریف کرد و مهم تر از همه، شان و جای خویش را در نظام امامت فهمید. همان گونه که علی اکبر(ع) در خانواده ستاره ای درخشان بود. در جامعه، جایگاهی بلند مرتبه داشت که دشمنانی چون بنی امیه را هم به تعریف و تمجید وامی داشت. مردم هم در سیمای جوان اول بنی هاشم، تجلی چهره و اخلاق پیامبر(ص)را می دیدند و برایشان علی اکبر(ع)، "آیتِ رسول ا..." بود و یادآور مردی که مردم را از سنگلاخ های جاهلیت به سوی خدا هدایت فرمود. دیگر مولفه مهم شخصیت ایشان که او را برای همیشه قدر می نهد و بر صدر می نشاند، فراتر از شان بی مثال خانوادگی و سیادت برجسته هاشمی، نسبت ایشان با امامِ زمان خویش است. رابطه ای در اوج تسلیم و رضا. در قله باور به حقیقت. چنین است که به عنوان اولین جوان هاشمی به میدان می رود و در این بشکوه، اوج ایمان، نهایت یقین، زلالی عاطفه، تمیز دادن آشکار حق از باطل را دید. باری، علی اکبر(ع) نه یک شخص بلکه مکتبی است که هر روز باید در کلاس آن نشست. این برای نسل نوی ایران از اوجب واجبات است به ویژه که رهبر انقلاب، پرچمِ گام دوم را به شانه آنان نهاده و ماموریت حیاتی آینده را به نام آنان نوشته است. این مهم، اقتضا می کند تا بیش از گذشته جوانان ما به جناب علی اکبر(ع) نگاه معرفت آموزانه داشته باشند و با تکرار او در خویش، در ماموریت مهم ملی و دینی و انقلابی خویش، الگویی چنین تام و تمام را تکثیر کنند. چنین باد ان شاا... .