ما قومی قدرشناسیم. مرگ هم نمی تواند ما را از فکرِ و اندیشیدن به هم دور کند حتی اگر میان مان فاصله ای به اندازه دو دنیا انداخته باشد. حتی بعد از این فاصله بزرگ، درگذشتگان در باور ما، حرمتی مضاعف می یابند خیلی بیشتر از آن چه در زندگی داشتند. خاکِ پدر و مزارِ مادر برای ما حرمت بسیار می یابد. این درس را هم در آموزه های دینی می خوانیم و همین راه نمودن آموزه هاست که ما را به زیارت اهل قبور می کشاند. می رویم به ادب و فاتحه می خوانیم و دعا می کنیم و آیاتی از قرآن تلاوت می کنیم و همین رفتن و جمع شدن دور مزار اموات، برای آنان هدیه ای است مغفرت آور و برای زندگان هم فرصتی است برای دیدن یکدیگر و افزایش همبستگی خویشاوندی و حتی افزایش محبت و همدلی چه خانواده هایی که میت مشترک دارند، یعنی پیشینه زیستن مشترک هم دارند و حیف خواهد بود اگر امروزشان خالی از آن اشتراکات خویشاوندی باشد. حیف است سعادت هم نفسی و کرامت هم خونی را از یاد ببریم لذا می توان از این منظر مراسم چراغ برات را فرصتی برای اهالی دو دنیا دانست. درگذشتگان، به آیات و دعا و خیرات، تکریم می شوند و اهالی این دنیا به صله رحم، به مهربانی تراوش یافته از دیده ها به آرامش می رسند و این هر دو بسیار خوب است. این سنت نیک را هم باید ارج نهاد اما مراقبت هم باید کرد تا سفره های پهن شده در مزار اموات به سفره چشم و هم چشمی تبدیل نشود. خدا نیاورد که کسی به خاطر دست خالی و بالطبع، سفره خالی تر، خجالت بکشد. خدا نیاورد کسی به غرور در سفره خالی تر بنگرد و خدا نیاورد که مردم در فاتحه خوانی میان فقیر و غنی تفاوت قائل شوند. حرمتی اگر ریخته شود. دلی اگر بشکند، حساب کار با خدایی است که بر دل های شکسته به شدت غیور است. باری، توجه داشته باشیم و نگذاریم این سنت نیک این صدقه صداقت آفرین به ناهنجاری های رفتاری، غبارآلود شود. امسال را اما یک مسئله دیگر هم داریم و باید حواس مان به کرونا و ضرورت فاصله گذاری اجتماعی هم باشد. حتی به وسایل پذیرایی که سال های پیش در روی هر قبر بود. امسال را پرهیز کنیم از این ماجرا و آنچه می خواهیم برای شادی امواتمان توزیع کنیم، هزینه اش را به امور خیر و ماندگار اختصاص دهیم تا نه سلامت کسی به خطر افتد و نه کسی دست رد ببیند به تعارف و بفرما زدن خویش. از سوی دیگر هزینه کردن نذریات در جایگاه های مورد نیاز اجتماعی ماندگار تر و آثارش هم طولانی مدت تر است و تا ادامه دارد آن آثار، ثوابش هم نثار روح اموات می شود و این خیلی بهتر است.