برخی حوادث هستند که در همان اتفاق اول تمام می شوند و می روند اما برخی دیگر از حوادث در تاریخ وقوع خویش نمی مانند و همپای زمان می شوند و نمی توان بر آن چشم پوشید. 

از جمله این ماجراهاست حمله آمریکا به طبس. حکایتی که نه تنها کهنه نمی شود بلکه با ادامه دشمنی آمریکا و جنایت های به روز شده اش نوسازی هم می شود به ویژه امسال که زخم از یانکی ها بیش از همیشه بر دل داریم. به همین علت است که در سالگرد ماجرای طبس، تعداد شن های برخاسته در آن توفان خدا خواسته و باطل شکن را به توان هزار می کنیم برای لعن آمریکا. آنان دشمنی با ما را استمرار می دهند در تحریم هایی که هر روز سخت تر می شود. در جنایت های نظامی و تروریستی که ننگِ نام انسان است. در جنایت ترور سپهبد شهید حاج قاسم سلیمانی که سلیمان دل ها بود و نگین عزت بر انگشتری غیرت. در خباثت هایی که در گستره جهانی علیه ما مرتکب می شود و راه را بر دارو و درمان مردمان ما می بندد حتی در دورانی که کرونا، به سلامت مان شبیخون زده است. 

همین رفتار هاست که نه تنها دیوار بی اعتمادی ما به آمریکا را بلند و قطور می کند که با عث قد کشیدن نفرت مردم از سیه کرداران کاخ سفید می شود. آنان به کار دشمنی هستند و ما هم این را خوب می دانیم که دوز بدخواهی و کین ورزی شان روز افزون است

. ما هم راه سلیمانی را در پیش می گیریم و وعده شان می دهیم به اقتدار الهی که بر سر این ملت، چتر امن و امان گسترانیده است. همان قدرتی که در صحرای طبس، اقتدار و هژمونی جهانی آمریکا را به سخره گرفت و باز تعریف سوره فیل و ماجرای لشکرِ ابرهه و سپاه ابابیل شد. ما می دانیم که این مُلک، خدایی دارد. می دانیم که درهم شکننده استخوانِ جباران است پس در مواجهه های احتمالی پیش رو نیز ما مستظهر به حمایت خدایی هستیم که نمادِ قدرتِ آمریکا را همراه با آرزوهای کارتر، در صحرای طبس دفن کرد. همان خدایی که وعده داده است بندگان خویش را بندگان صابر خویش را،  بندگان مومن و صابر خویش را یاری خواهد کرد. ما نیز دست یاری و اعجاز نگاه حضرتش را در طول حیات انقلاب، دیده ایم و مانایی جمهوری اسلامیِ شهیدان و امنیتِ ویژه ایران، نتیجه همان نگاه پرعنایت است.

 باری ماجرای طبس را باید به یاد داشت و به یاد دشمنانی که چنگ و دندان نشان می دهند هم آورد که ما را حامی، خدای طبس است. خدای شن های طبس...