در حالی اخبار، گفته و شنیده ها حکایت از آن دارد که بسیاری از امتحانات مدارس در نوبت اول به شکل غیر حضوری برگزار می شود که برخی والدین اظهار می کنند: مدیران و برخی معلمان مدارس از طریق فضای مجازی اعلام کردند امتحانات به صورت حضوری برگزار خواهد شد. این گفته ها در حالی مطرح می شود که دانش آموزان در گیر و دار برگزار شدن یا نشدن امتحانات، فشار روحی و روانی بسیاری تحمل می کنند و می طلبد مدیران آموزش و پرورش برای ادامه مسیر تحصیل و کاهش این فشارها برنامه ریزی مناسب داشته باشند. ولی دانش آموزی می گوید: اگر چه نحوه برگزاری آزمون ها مشخص نیست اما برگزاری آزمون به شکل حضوری والدین را نگران و به دانش آموزان فشار روحی زیادی وارد کرده است چرا که امسال تحصیل مجازی در کنار دردسرهایی که دارد آن چنان که باید و شاید به درستی انجام نمی شود و دانش آموزان بسیاری از مطالب را به خوبی فرانمی گیرند و همین سبب نگرانی آن ها می شود. بنا به اخبار رئیس اداره سنجش و پایش کیفیت آموزشی اداره کل آموزش و پرورش با اشاره به انتظار برای ابلاغیه جدید درباره نحوه برگزاری امتحانات، از ارسال برنامه مشخص ویژه امتحان نهایی می گوید و می افزاید: تصمیم گیری برای نحوه برگزاری آزمون ها در هر منطقه و مدرسه بسته به وضعیت شیوع کرونا در هر شهرستان و شورای مدرسه است. اما دستورالعمل نهایی برای دیگر پایه ها ابلاغ نشده است و اگر چه قرار بود طی روزهای نخست هفته این ابلاغیه ارسال شود اما هنوز خبری نیست. 

هستند در بین ما والدینی که به کودکشان می گویند، آن چه را که نباید بگویند. «ای بی عرضه»، «دیگه دوستت ندارم»، «تو بچه بدی هستی»، «دیگه مامانت نیستم» و ... . این قبیل جملات روح لطیف کودکانه اش را می آزارد و آثارش را در بزرگ سالی نشان می دهد. دیر یا زود کودک اعتماد به نفسش را از دست می دهد و شاید شما فکر کنید با این جملات می خواهید او را تربیت کنید اما در واقع این گونه نیست و در آینده فردی سرکش و گستاخ یا کمرو و بی عرضه خواهد شد. آن طور که یک مشاور و روان شناس کودک اظهار می کند: جملات و کلماتی هستند که هرگز نباید به کودک گفته شود. «بچه بد، تنبل»، «هیچ کس تو را دوست ندارد»، «لیاقت نداری» و ... از این قبیل جملات و کلمات هستند که نباید به کودک گفته شود چرا که اگر کودکان را با نام هایی مانند تنبل و... بنامید باور می کنند که دارای این صفات و خصوصیات هستند. به گفته «موهبتی» به علت آسیبی که به کاربردن این جملات منفی به شخصیت بچه ها وارد می کند اعتماد به نفسشان از بین می رود. او ادامه می دهد: طرد کردن بچه ها، نشان دادن نفرت یا تمایل به جدایی از آن هاست. برای یک کودک دوست داشته نشدن از طرف فردی که او را به دنیا آورده به معنی دوست نداشتن از طرف همه افراد است. آن چه یک کودک باید بداند این است که پدر و مادر بدون هیچ قید و شرطی او را دوست دارند. هر روز با او گفت وگو کنید و بگویید «دوستش دارید » و در آغوشش بگیرید. اگر عصبانی شدید و چنین کلماتی به کار بردید پس از به دست آوردن خونسردی، از کودک معذرت بخواهید و بگویید: «ببخشید دعوات کردم امروز خسته بودم».

چشم ها را می بندم. خیالم به آن روزها و حیاط کاهگلی خانه مادربزرگ پرواز می کند. هنوز اولین قدم را به سمت دالان خانه برنداشته ام که صدای خروس از پشت بام به گوش می رسد. در چوبی و رنگ و رو رفته خانه قدیمی مادربزرگ خودنمایی می کند. کلون در را می زنم. تق تق، صدای   در بلند می شود. مادربزرگ چادر گل گلی به سر دارد و از پله های خاکی نفس نفس زنان به حیاط خانه می آید. همه جا را آب و جارو زده است ، بوی نم و کاهگل مشام را می نوازد. صدایش می کنم. از پس عینک ته استکانی اش نگاهی به من دارد. آمدی بی بی. لب هایم به خنده باز می شود. همان طور که نفس های خسته را بیرون می دهد و چارقد سفید را با گیره محکم می کند مرا به سوی تخت چوبی زوار در رفته حیاط می خواند. کنار حوضچه می روم. گلدان های دور حوض هم هوایی دیگر به سر دارند. دست ها را می شویم. صدای بی بی بلند می شود. بیا بشین بی بی، چای تازه دم کردم برات بریزم. صدای جیرینگ جیرینگ النگوهای بی بی هم مرا به خلصه می برد. استکان کمر باریک را روی نعلبکی می گذارد. بخور بی بی تازه دمه. طعم چای بی بی هم فرق دارد. بی بی از روزهای جوانی می گوید. گرد سفید روی موهایش، چروک دست و صورتش همه و همه را دوست دارم. بلند می شود و مرا همراه خود به اتاق می برد. داخل خانه بی بی هم صفای دیگری دارد. دور تا دور را پشتی چیده و داخل طاقچه ها را با گل و گلدان و گلاب پاش های قدیمی اش جلا داده است. صدای بی بی هم آهنگ خاصی دارد. برایم قصه می گوید. دلم هنوز ماندن در کنار او را می خواهد. چشم را که باز می کنم از آن روزها و خاطراتش به دنیای ماشینی برمی گردم. چقدر دور شده ام از خاطرات قدیمی خانه مادربزرگ. دیگرکمتر نشانی از معماری های قدیمی به چشم می آید. جای حیاط کاهگلی خانه مادربزرگه با بام گنبدی را آپارتمان ها و برج های چندین طبقه گرفته است و خبری از کلون و در چوبی و حیاط با صفا نیست. دیگر مادربزرگ کمتر قصه می گوید. سماورمدت هاست در گوشه انبار خاک می خورد. بی بی دلم برای تو و آن روزها تنگ است ...